ANATOLE FRANCE

ANATOLE FRANCE
ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΠΑΦΗ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΣΕΞ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ..ΕΚΘΕΙΑΖΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟΝ ΜΑΓΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΘΕΑΤΡΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΕΣ ΝΑ ΜΙΣΟΧΑΣΟΥΝ ΤΟ ΨΩΜΙ ΤΟΥΣ Ο Βαρουφάκης έγραψε στο Twitter ότι «Αν το 1821 υπήρχαν η τρόικα εσωτερικού & ΜΜΕ, η Επανάσταση, θα χαρακτηριζόταν Επιχείρηση-Καμικάζι και οι επαναστάτες καταστροφείς του γένους». Δεν ξέρω αν έχει άδικο, όμως το καρφί/απάντηση του Γεωργιάδη είχε, δυστυχώς, κάποια βάση: "Η «Τρόικα» υπήρχε και τότε, υπό άλλη μορφή και μας έσωσε στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου ανιστόρητε, ημιμαθή!". Πηγή: www.lifo.gr Ο Βαρουφάκης έγραψε στο Twitter ότι «Αν το 1821 υπήρχαν η τρόικα εσωτερικού & ΜΜΕ, η Επανάσταση, θα χαρακτηριζόταν Επιχείρηση-Καμικάζι και οι επαναστάτες καταστροφείς του γένους». Δεν ξέρω αν έχει άδικο, όμως το καρφί/απάντηση του Γεωργιάδη είχε, δυστυχώς, κάποια βάση: "Η «Τρόικα» υπήρχε και τότε, υπό άλλη μορφή και μας έσωσε στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου ανιστόρητε, ημιμαθή!". Πηγή: 4 πράγματα που ΠΟΤΕ δεν μου έμαθαν στο σχολείο για το 1821 image 4 πράγματα που ΠΟΤΕ δεν μου έμαθαν στο σχολείο για τ... Υπήρχε τελικά «Τρόικα» το 1821; Ήμασταν όλοι οι Έλληνες μονιασμένοι; Βοήθησε καθόλου η Εκκλησία; Προβολή στη διεύθυνση www.lifo.gr Προεπισκόπηση από Yahoo Η ΛΕΝΑ ΔΙΒΑΝΗ ΕΓΡΑΨΕ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ ΦΕΙΣ ΜΠΟΥΚ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚAΡΚΙΝΟ ΕΠΑΡΑΤΗ ΝΟΣΟ ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΘΑΡΥΝΕΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ ΠΟΥ ΠΟΛΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΘΕΡΑΠΥΘΕΙ ΛΟΓΟ ΚΑΛΟΥ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ...ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΑ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ ..[ΠΟΥ ΑΠΟΜΟΝΩΝΕΙ ΜΙΑ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΕΝΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΑ] ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΣΟΦΙΣΤΕΣ ..ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΕΡΘΕΙ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΙΔΕΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΧΡΟΝΟΣ...ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ Η ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΩΡΑΙΕΣ ΙΔΕΕΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΕΚΠΡΟΘΕΣΜΑ..ΕΝΩ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙΣ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΜΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΟΤΙ ΩΡΑ ΣΕ ΒΟΛΕΥΕΙ..ΤΙ ΑΛΛΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η YΠΟΜΟΝΩΣΗ ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΑΝΕΒΑΣΜΑ ΤΟΥ ΒΙΩΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΠΕΔΟΥ. Αναρτήθηκε από CARTOONIST WRITER στις 12:23 π.μ. Αντιδράσεις: Δεν υπάρχουν σχόλια: Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis! Μοιραστείτε το στο Twitter Μοιραστείτε το στο Facebook Κοινοποίηση στο Pinterest Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016 ΤΗ ΦΙΛΗ ΜΑΣ ΕΥΡΩΠΗ ΜΕ 5 ΦΑΣΚΕΛΩΝΩ [Γ.ΣΟΥΡΗΣ]-[ ΓΙΟΥΣΟΥΡΗΣ] ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΠΩΣ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ Η ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΜΦΗΣΒΗΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΝΗΣΗ[Σ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΟΠΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕ ΣΟΠΕΝΧΑΟΥΕΡΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΜΟΝΟ ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΠΙΠΟΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ] ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΤΟΥΑΙΗΝ ΤΟΣΟ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΑ ΙΣΧΥΡΟΣ-ΠΟΥ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΕΙΝΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟΣ Η ΑΙΩΝΙΩΤΗΤΑ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΔΕΙ ΤΕΤΟΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΟΥ ΩΣΤΕ ΤΑ ΚΟΛΠΑ ΤΟΥ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ ΡΗΒ Η ΤΟΥ ΔΑΒΙΔ ΚΟΠΕΡΦΙΛΝΤ ΝΑ ΦΑΝΤΑΖΟΥΝ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ..ΑΥΤΟ ΤΟ [ΚΑΤΑ ΑΡΘΟΥΡ ΚΛΑΡΚ ]ΟΝ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΒΛΗΘΕΙ ΣΕ ΚΑΘΑΡΗ ΑΥΛΗ ΙΔΕΑ ΕΠΑΝΗΛΘΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΓΝΩΣΤΕΣ ΜΑΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΦΕΝΟΒΙΩΝ ΤΟΥ ΝΟΖΟΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΟΞ-ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΝΑ [[ΑΝΕΒΕΙ ΨΗΛΑ]] ..ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΙΑ ΣΑ ΒΑΡΕΛΟΦΡΟΝΕΣ ΜΑ ΣΑΝ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΓΟΡΑΙΟΙ ΑΡΧΙΣΑΜΕ ΝΑ ΕΚΘΕΤΟΥΜΕ ΕΝΑΣ-ΕΝΑΣ ΤΟΥ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΑΜΕ ΑΝ ΚΡΑΤΟΥΣΑΜΕ [ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΟ] ΥΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΜΑΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΥΠΕΡΤΑΤΗ [ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ] ΔΥΝΑΜΗ. ΟΙ ΠΙΟ ΠΟΛΟΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΜΙΛΗΣΑΝ ΓΙΑ ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΗ ΔΙΑΒΙΩΣΗ...ΑΛΛΟΙ ΓΙΑ ΓΝΩΣΗ...ΚΑΠΟΙΟΣ είπε πώς ΘΑ ΤΟΥ ΖΗΤΟΥΣΕ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙ ΤΟ ΑΝ ΕΥΣΤΑΘΟΥΝ ΟΙ ΘΕΩΡΗΤΙΚΕΣ [Π]ΕΙΚΑΣΙΕΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΩΣ ΘΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΝ Η ΓΗ ΕΝ ΤΟΙΑΥΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙ..ΑΛΛΟΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟΥ ΖΗΤΗΣΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΟΧΙ ΤΟ ΠΩΣ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ Η ΥΛΗ [ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΤΕΛΕΥΤΗ ΕΝΑΛΑΣΩΜΕΝΗ ΜΟΡΦΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ] ΜΑ ΤΟ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΩΤΑΝ ΑΝ ΞΑΦΝΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΝ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ ΔΙΧΩΣ ΙΧΝΗ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΕΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΩ Ο ΝΕΚΡΟΣ ΤΟΥΣ [ΠΙΑ] ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΗΡΙΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ.......................ΟΤΑΝ ΗΡΘΕ Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ..ΤΟΤΟΥ..ΔΗΛΑΔΗ Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΙΠΑ ΑΠΛΑ ΣΑΝ ΠΕΙΡΑΧΤΗΡΙ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟ ΠΟΥ ΕΜΑΙ ΤΟ ΕΞΗΣ... -ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟ καφέ ΜΑΚΑΟ [ΟΠΟΥ ΤΙ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΦΕΔΑΚΙ ΜΑΣ ΠΙΝΟΥΜΕ] ΔυΟ ΜΙΣΟΤΕΡΛΟΙ ΚΑΡΑΦΛΗΔΕΣ ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΚΑΙ πού εσχημάτησαν μια ομάδα όπου μαζέυονται καί ΑΝΑΠΤύΣΟΥΝ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΠΟΥ ΔΙΕΣΤΡΑΥΛΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ακόμη καί τώρα τήν εποχή τής παγκοσμιοποίησης ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ πίσω ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ 21ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ..Οταν γίνονται εκλογές τότε ΑΥΤΟΙ ΒΑΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ [ΟΤΑΝ ΨΗΦΙΖΟΥΝ] ΛΟΓΟΤΥΠΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΟΝ ΒΟΡΙΔΗ,ΤΟΝ ΠΛΕΥΡΗ,ΤΟΝ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ ,ΤΟΝ ΣΑΜΑΡΑ,ΤΗΝ Χ.Α. ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΔΩΝΙ ΩΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ [ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΚΑΡΕΚΛΕΣ] ΚΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ..[ΕΞΩ ΑΠ/ΤΟ ΧΩΡΟ ΠΟΛΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΛΕΜΕ]..ΠΑΝΤΩΣ ΤΟ ΜΟΝΟ ΚΑΠΩΣ ΣΩΣΤΟ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟ ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΟΛΥ ΣΥΝΤΩΜΑ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΓΚΟΥΝΤ ΜΠΑΥ ΓΙΟΥΡΟΠΗΑΝ ΓΙΟΥΝΙΟΝ..ΚΑΤΑ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ..ΟΧΙ ΣΤΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΤΟΥΣ ΑΤΟΠΗΜΑΤΑ ΜΑ ΣΤΟ ΟΤΙ ΖΩ ΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΚΕΠΤΩΜΑΙ ΜΟΝΟΣ ΘΕΩΡΩΝΤΑΣ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ..ΘΕΛΩΝΤΑΣ ΛΟΙΠΩΝ ΝΑ ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ [ΓΙΑΤΙ ΣΑΝ ΑΝΑΡΧΙΖΩΝ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΘΕΩΡΩ ΕΠΟΦΕΛΩΣ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΗ] ΘΑ ΓΙΝΩΜΟΥΝ ΖΙΖΑΝΙΟ ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩΝΙΣΕΙ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΗΜΑΝΤΟ [ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΚΟΜΑΤΙΔΙΟ] ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΑ [ΑΡΑ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΙΣ ΕΠΩΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ].Κοινώς θά μετέτρεπα τά παντα σε φαρσοκομωδία ζητώντας απο το Σ{κ}ατανά να αναστατώσει το ίδιο το κράτος φέρωντας στήν εξουσία αυτούς τούς δύο μισότρελους.ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΙΧΕ ΣΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΝ ΟΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ ΜΕ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΦΑΙΝΩΜΕΝΟ..ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ,ΚΟΝΤΡΑ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ..ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΑΥΤΟ....ΠΩΣ ΞΕΡΟΜΠΟΤΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝΕ ΤΑ ΤΥΠΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΜΕ ΓΝΩΜΩΝΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΩΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΙ ΑΝΑΛΥΣΕΩΝ ΕΠΙΔΕΧΕΤΑΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΜΠΛΑ,ΜΠΛΑ,ΜΠΛΑ,ΜΠΛΑ,ΜΠΛΑ,ΜΠΛΑΜΠΛΑ-Α-Α-........ ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΜΑΣ ΤΕΛΙΚΑ ΣΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΩΣ τελικά αυτοί οι δύο ΕΙΤΕ ΘΑ ΣΥΜΒΙΒΑΖΩΝΤΟΥΣΑΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΡΤΖΗΛΙΚΩΘΟΥΝ από την εοκ...ΕΙΤΕ ΘΑ ΕΠΕΜΕΝΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΓΚΡΕΞΙΤ ΓΙΑ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΣΑΛΑΖΑΡΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ [ΠΤΩΧΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ ΕΝΑΠΟΜΕΙΝΑΝΤΕΣ ΜΕΓΑΛΟΜΕΣΑΙΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΠΩΛΟΥΝΕ ΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΤΑΣ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ ΣΕ ΚΙΝΕΖΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΑΒΕΣ ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ Η ΘΑΜΑΣΙΑ ΚΥΡΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ ΤΑ ΑΚΙΝΗΤΑ ΕΧΑΣΑΝ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥΣ ........ΣΑ ΠΕΤΡΙΝΕΣ ΜΕΤΟΧΕΣ]...ΤΕΛΙΚΑ ΒΕΒΑΙΑ ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΦΟΥ Η ΚΥΡΙΑ ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΟΛΑΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΡΙΧΝΑΝ ΔΟΛΙΩΣ ΣΤΕΛΝΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ,ΣΤΟ ΜΑΚΑΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΩΝΚΙΧΩΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΟΝΕΙΡΑΤΑ....οι Γερμανοί καί οι Γάλλοι θά το έκαναν αυτό ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΜΑ γιά νά σώσουνε ΤΗΝ ΣΥΨΑΙΜΙΚΗ ΠΙΑ [ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΙΩΝΙΕΣ ΠΛΗΓΕΣ]....ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥΣ Αναρτήθηκε από CARTOONIST WRITER στις 6:26 π.μ. Αντιδράσεις: Δεν υπάρχουν σχόλια: Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis! Μοιραστείτε το στο Twitter Μοιραστείτε το στο Facebook Κοινοποίηση στο Pinterest Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016 ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΑΡ ΟΤΙ ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ...ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕΣ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΑ ΜΟΥ ΕΙΠΕ Ο ΜΑΝΟΛΟ ΟΤΙ Ο ΓΟΥΝΤΥ ΑΛΛΕΝ ΔΙΑΚΟΨΕ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟ ΦΙΛΜ ΑΘΕΝΣ ΜΠΑΙ ΝΑΙΤ [ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ] ΟΤΙ ΑΡΩΣΤΗΣΕ..ΕΝΩ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΜΕΡΚΕΛ ΤΟΥ ΕΙΠΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΔΙΙΑΙΣΘΑΝΩΜΕΝΗ ΤΟ ΟΤΙ Η ΤΕΧΝΗ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ....ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΥΠΟΦΕΡΑΜΕ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΕΝΩ ΤΩΡΑ ΗΔΗ ΠΕΡΑΣΑΝ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΥΔΕΙΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ...ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΙΣΟΠΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΜΑΤΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΖΗΤΟΥΝ ΕΛΑΦΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΜΑΣ ΞΕΓΕΛΩΝΤΑΣ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ..Ω ΠΟΣΟ ΔΙΚΙΟ ΕΧΕΙ Ο ΤΡΑΜΠ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΡΚΕΛ ΕΝΩ ΑΝ ΔΕΝ ΕΜΠΑΙΝΕ ΣΤΟ ΕΥΡΩ ΤΟΤΕ ΘΑ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ. ΟΤΙ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΗΜΗ ΤΑΞΗ ΜΑΣ [Η ΟΠΟΙΑ ΟΙΚΙΟΘΕΛΩΣ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΣΗΜΗ ΤΑΞΗ ΠΟΥ ΔΙΑΡΚΩΣ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΕΤΑΙ] ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΦΕΣΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ..ΠΑΜΕ [Π.Χ] ΣΕ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΓΟΗΤΕΥΤΗΚΕ ΑΠΟ ΕΜΑΣ...ΠΑΜΕ ΣΕ ΕΚΘΕΣΗ ΦΟΥΜΕΤΟ ΣΤΟ ΛΙΝΑΤΕ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟΤΕ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΠΩΣ ΟΛΟΙ ΕΝΤΥΠΟΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΟΣΑ ΓΡΑΨΑΜΕ. Η ΑΔΥΝΑΤΗ ΜΑΣ ΤΑΞΗ ΕΙΝΑΙ ΑΤΑΞΙΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΤΡΕΛΟΣΠΑΜΕΡ [ΟΤΑΝ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΤΑ [[ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ]] ΜΑΣ ΣΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΑΡΑΛΗΠΤΕΣ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΟΙΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΣΑΠΡΑΝΙΖΟΥΣΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΠΟΥ ΠΕΤΥΧΑΜΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΜΠΟΙΚΟΤΑΖ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ] ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ/ΕΝΩ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕΙΣ ΜΟΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΥΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΒΑΛΕΙΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΝΙΟΥ.ΟΜΩΣ ΚΑΝΩΝΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝ ΕΡΘΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ [Η ΟΧΙ] δέν ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΕΠΙΛΟΓΗ [ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΠΕΛΕΓΕΣ ΑΝ ΣΕ ΡΩΤΟΥΣΑΝ ΠΡΙΝ ΣΕ ΦΕΡΟΥΝ ΕΔΩ ΠΟΥ ΣΕ ΠΕΤΑΞΑΝ] ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΚΑΙ Ο ΝΩΟΤΡΟΠΙΑ ΕΝΟΣ ΣΠΑΜΕΡ Η ΧΑΚΕΡ.ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΕΙΣ ΚΑΤΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΥΠΝΩΤΙΖΕΙΣ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΟΥΝ ΟΤΙ [ΥΠΟΤΕΙΘΕΤΑΙ] ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝ. ΤΗΝ ΛΕΝΕ ΕΛΕΝΑ ΚΑΙ ΠΗΔΙΕΤΑΙ ΜΕ ΕΛΛΗΝΑ. ΠΑΛΙΑ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΑΛΙΤΕΧΝΑΙ ΕΝΤΥΠΟΣΙΑΖΑΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΣΟΥΞΕ ΝΤΕ ΣΚΑΝΤΑΛ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΕΠΕΙΔΙΩΞΟΥΜΕ.ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΧΑΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΜΑΣ ΜΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΣΟΚ ΕΧΕΙ [[ΨΩΜΙ]]ΑΡΧΙΣΑΜΕ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΜΟΝΤΙ ΠΑΙΘΟΝΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΤΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Ο ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ ΜΕΛΙ..ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΗ ΜΠΟΡΩΝΤΑΣ ΠΙΑ ΝΑ ΕΝΤΥΠΟΣΙΑΣΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΜΕΣΩ ΑΥΤΩΝ ΤΟ ΡΙΞΑΜΕ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΥΠΟΥ ΜΠΙΝ ΛΑΝΤΕΝ.. ΝΑΠΟΛΕΟΝΕ"{ΤΟ ΚΟΛΑΡΟ ΤΟΥ ΛΙΟΝΤΑΡΙΟΥ] ΟΧΙ ΠΑΛΑΤΣΟ ΝΤΕ ΤΖΟΥΣΤΙΤΣΙΑ ΜΑ ΠΑΛΑΤΣΟ ΤΗΣ ΑΔΙΚΙΑΣ ΑΦΟΥ ΟΣΟΙ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΠΕΡΛΟΥ..ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΑΡΙΝΑΚΗΔΕΣΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΘΟΩΣΟΥΝ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΡΙΧΝΟΥΝ ΣΤΑ ΤΑΡΤΑΡΑ ΜΙΚΡΟΛΑΧΕΙΟΠΩΛΗΔΕΣ ΓΙΑ ΑΣΗΜΑΝΤΑ ΚΡΙΜΑΤΑ. Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΜΟΙΡΑΙΑ ΕΚΦΥΛΙΣΤΗΚΕ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΓΟΝΙΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΓΑΖΕΙΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΦΤΗΝΕΙΑ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΝΟ ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΠΡΟΙΑΙΡΕΤΑ ΣΥΜΠΑΘΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ http://i-kyr.gr/?p=4181 ΝΤΟΥΟΜΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΝΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΑΡΚΟΝΙ ΜΑΚΑΡΟΝΙ..ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΟΓΟΠΑΙΓΝΙΟ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΑ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 7 ΧΡΟΝΩΝΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΜΑΛΑΚΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ. ΚΡΕΜΑΛΑ...ΚΑΚΗ ΚΡΕΜΑ ΚΡΕΜΥΔΙΑ...ΚΡΕΜΑ ΑΠΟ ΜΗΔΙΑ Αναρτήθηκε από CARTOONIST WRITER στις 5:27 π.μ. Αντιδράσεις: Δεν υπάρχουν σχόλια: Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis! Μοιραστείτε το στο Twitter Μοιραστείτε το στο Facebook Κοινοποίηση στο Pinterest Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015 Σεφαραδίτηκη μάθησις. . . ΧΟΝΤΡΟ ΜΑ ΕΤΣΙ ΑΙΣΘΑΝΩΜΑΙ...ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ Η ΑΠΟΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΔΟΝΗ ΤΗΝ ΙΔΙΑ Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΣΕ ΕΡΕΘiΖΕΙ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ Η ΚΛΑΣΙkΗ ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ ΕΙΝΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΗ ΑΥΤΟ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΗ ΝΑ ΠΕΙ ΓΙΑ ΤΝ ΜΠΕΠΕ ΓΚΡΙΛΟ ΟΤΙ ΠΑΕΙ ΠΙΑ Η ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΓΕΛΟΥΣΑΝΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ...ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΚΥΡΙΕ ΨΕΥΤΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΕ...ΠΑΕΙ ΠΙΑ Η ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΓΕΛΟΥΣΑΤΕ ΜΕ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ..H KLASIKH ΡΩΜΗ ΕΧΕΙ ΣΥΧΝΑ ΤΗΝ ΠΙΟ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΦΟΡΟΥΣ ΣΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑΤΙ ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ ΕΝΩ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ ΕΝΑ ΘΕΣΜΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ ΒΡΗΚΑΝ ΟΙ ΚΑΛΟΓΕΡΟΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥΣ.....ΒΑΠΤΙΣΑΝ ΤΟΝ ΚΩΛΟ...ΜΟΥΝΙ ΑΥΤΑ ΟΛΑ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΠΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΦΥΓΑΝ [ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΟΥΝ] ΚΑΙ ΠΗΓΑΝ [ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ] ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΤΛ [ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΩΝΤΑΣ ΟΙΚEΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΟΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ] ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑΝ ΕΚΕΙ [ΑΦΟΥ ΑΛΩΣΤΕ ΕΠΕΣΑΝ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑ ΕΙΡΩΝΙΩΝ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗΣ ΦΤΗΝΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ ΚΤΛ] ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΤΟ ΕΖΗΣΑ ΣΤΚΑΤΙ ΜΟΥ ΛΕΕΕΙ ΟΤΙ ΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΕΣΤΩ ΚΑΙΑΝ [ΠΡΟ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ] ΕΙXΑ ΚΑΤΣΕΙ ΜΟΝΟ 4 ΜΕΡΕΣΣΤΗ Ν.Υ.-ΕΠΕΣΑ ΘΥΜΑ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΗΣ ΔΥΣΦΗΜΗΣΗΣ .ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΕΒΑΛΑ ΧΕΡΙ ΣΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΝ ΕΝΑΝ ΣΕΚΙΟΥΡΙΤΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΕΚΕΙ [ΗΤΑΝ ΤΟ ΚΑΦΕ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΧΩΡΟ ΥΠΟΤΕΙΘΕΜΕΝΩΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ]. ΑΥΤΟ ΕΙΧΕ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΠΑΤΗΣΩ ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ..ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΙ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ..ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΩ ΣΥΧΝΑ ΕΙΧΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΟΛΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ [ΚΑΙ ΙΔΙΩΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ].ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΑΝΕ ΕΝΑΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΣΤΟ ΦΕΙΣ ΜΠΟΥΚ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΡΟΒΟΥΝ ΣΤΟ ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΕ ΑΥΤΟ [ΟΠΩΣ ΚΑΝΟΥΝ ΣΥΝΗΘΩΣ ΟΤΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΕΡΙ ΥΠΟΨΙΩΝ ΨΕΥΔΟΥΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΚΤΛ].ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΗΤΑΝ ΟΤΙ ΕΒΑΛΑ ΣΤΟ ΦΟΝΤΟ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΜΟΥ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕ ΕΝΑ ΓΛΥΠΤΟ ΕΝΟΣ ΓΙΑΠΟΝΕΖΟΥ ΓΛΥΠΤΗ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕ [ΜΕ ΚΥΒΙΣΤΙΚΗ ΤΕΧΝΟΤΡΟΠΙΑ] ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΙΨΗ ΤΩΝ ΔΙΔΥΜΩΝ ΠΥΡΓΩΝ..................ENΩ......Η ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΕΓΡΑΦΕ...[[WELL DONE]]..Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε σ’ αυτήν τη σύντομη ζωή μας και παρ’ όλα αυτά, ελπίζουμε και σε μια αιώνια. .... Πάντα προτιμούσα την τρέλα των παθών από τη σοφία της αδιαφορίας. ... Είναι στη φύση του ανθρώπου να σκέφτεται λογικά και να ενεργεί παράλογα. ..... Μόνο η επιθυμία και η απραξία μας κάνουν θλιμμένους. • Φυσικά και είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. Απαγορεύεται το ίδιο, τόσο στους πλούσιους όσο και στους φτωχούς, να κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες, να ζητιανεύουν και να κλέβουν ψωμί. ..... • Μόνο οι άντρες που δεν ενδιαφέρονται για γυναίκες, νοιάζονται για την τουαλέτα τους. Αυτοί που αγαπάνε τις γυναίκες, δεν προσέχουν ποτέ αυτά που φοράνε. . • Μια γυναίκα χωρίς στήθος είναι σαν κρεβάτι χωρίς μαξιλάρια. Στην τέχνη και στην αγάπη το ένστικτο είναι αρκετό. • Οι ενάρετες γυναίκες γερνούν πιο γρήγορα από τις άλλες. Το να ζεις χωρίς ψευδαισθήσεις είναι το μυστικό της ευτυχίας. • Οι πολιτικοί είναι σαν τα άλογα: δεν μπορούν να προχωρήσουν ίσια χωρίς παρωπίδες. • Αξιοσέβαστοι είναι οι άνθρωποι που κάνουν ό,τι όλοι οι άλλοι. •• Καλός κριτικός είναι αυτός που εξιστορεί τις περιπέτειες του πνεύματος του μέσα από τα αριστουργήματα. Η Ιστορία δεν είναι επιστήμη, είναι τέχνη. Δεν πετυχαίνεις χωρίς φαντασία. Δεν στερούμαι από κάθε ταλέντο, ώστε να ασχοληθώ με την πολιτική.

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

βρωμοκρατία

Εκτύπωση
Manet-Edouard Olympia 1863Για τη μελέτη Τι είναι αισθητική; του καθηγητή φιλοσοφίας της τέχνης Marc Jimenez (εκδ. Νεφέλη)
Της Μαρίας Γιαγιάννου
Η «Ολυμπία» του Manet δεν αρέσει καθόλου στον Marx. Ο καλλιτέχνης και ο φιλόσοφος πεθαίνουν (την ίδια χρονιά: 1883), μα η γυναίκα που τους χωρίζει ζει ακόμα, τυλιγμένη προστατευτικά στις αισθητικές θεωρίες που υφάνθηκαν για χάρη της. Πώς εξάλλου θα μπορούσε ο θεωρητικός του Κεφαλαίου, που βρίσκει στην αρχαία ελληνική τέχνη την μοναδική εκπληκτική εξαίρεση στη θεωρία του –σύμφωνα με την οποία η υλική και η καλλιτεχνική παραγωγή μιας κοινωνίας λογικά συμβαδίζουν– να προκρίνει ένα έργο σαν την «Ολυμπία» (βλ. κεντρική εικόνα) που «σήμανε το τέλος της ελληνικής παράδοσης» (και του ιταλικού ρομαντισμού); Ο Μαρξ μεγάλωσε αγαπώντας τον Όμηρο, τον Σοφοκλή, τον Πραξιτέλη, τον Ζεύξη και τις τέλειες αναλογίες τους. 
Ο Nietzsche δεν αγαπά τη ζωγραφική και ομολογεί την αποστροφή που νιώθει προς την Ιταλία, ακριβώς εξαιτίας της ζωγραφικής της! 
Ο Nietzsche δεν αγαπά τη ζωγραφική και ομολογεί την αποστροφή που νιώθει προς την Ιταλία ολόκληρη, ακριβώς εξαιτίας της ζωγραφικής της! Ξεχωρίζει, ωστόσο, συγκινημένος τον Γάλλο Claude Lorrain, μιας που τα βουκολικά του τοπία αποκαλύπτουν στον φιλόσοφο το μεγαλείο του τοπίου της Αρχαιότητας. Παραδομένος στις αντιφάσεις του, ο Νίτσε παθιάζεται με τον Wagner, τον οποίο στην συνέχεια λυσσασμένα απορρίπτει και φυσικά δεν παύει να οραματίζεται την αναστολή της κοινωνικής παρακμής με σχήματα που αντλεί από την αρχαιότητα: ο συνδυασμός της λογικής του Σωκράτη με τη μέθη του Διονύσου (ένας «Σωκράτης μουσικός») είναι η χιμαιρική θεραπεία που οραματίζεται.
Ο Freud ομολογεί –εν μέσω του μουσικού πανοράματος που προσφέρει η Βιέννη– πως δεν αντλεί καμία ευχαρίστηση από τη μουσική. Οι ηχηρές εικονοκλαστικές τάσεις του μοντερνισμού είναι γι' αυτόν απλοί ψίθυροι που δεν φτάνουν καν στ' αυτιά του. Το 1897, όταν γεννιέται η «Βιεννέζικη Απόσχιση» και δρουν μερικοί από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της μετάβασης στον 20ο αιώνα όπως ο Klimt, ο Schiele, ο Kokoschka ή, στη μουσική, ο Schoenberg, την ίδια χρονιά ο Φρόυντ ανακαλύπτει όχι εκείνους αλλά τον Οιδίποδα! Ο ιμπρεσιονισμός, ο εξπρεσιονισμός, ο ντανταϊσμός και όλοι οι «ισμοί» της πρώτης αβανγκάρντ, αναπτύσσονται σε όλο το timeline της ζωής του πατέρα της ψυχανάλυσης κι όμως εκτοπίζονται εντελώς από το κυρίαρχο ενδιαφέρον του Φρόυντ για τα αιγυπτιακά γλυπτά και την αρχαία ελληνική τέχνη της δραματουργίας, με το γούστο του να φτάνει το πολύ μέχρι την Αναγέννηση.
nietzsche-marx-freud
Τι συμβαίνει λοιπόν εδώ; Πώς εξηγείται αυτή η προτίμηση του φιλοσοφικού στοχασμού, εν προκειμένω τριών από τους πιο επιδραστικούς φιλοσόφους (και εν μέρει, ποιητές) της δυτικής σκέψης, στην τέχνη του απόμακρου παρελθόντος εις βάρος της σύγχρονής τους τέχνης; Επίσης, αν και εισηγητές της μοντερνικότητας και κήρυκες της μελλοντικής κατάπτωσης της δυτικής κουλτούρας, για ποιον λόγο είναι και οι τρεις νοσταλγοί της ελληνικής αρχαιότητας; Τι σημαίνει το ελληνικό πρότυπο για σύσσωμη τη δυτική φιλοσοφία και πώς ερμηνεύτηκε; (Θα επανέλθουμε σ' αυτό παρακάτω). Ακόμα, γιατί η αισθητική καθυστερεί τόσο πολύ να ασχοληθεί με τα νέα έργα και γιατί είναι συνήθως άτολμη μπροστά τους; Και φυσικά, τι πράγμα είναι η Αισθητική, σε τι διαχωρίζεται από την τέχνη και τι κληρονομεί από την αμφισημία της; Και το μέγα ερώτημα: η κριτική είναι συμβατή με την αισθητική απόλαυση; Με άλλα λόγια, όταν κάτι μας αρέσει, αυτό σημαίνει ότι είναι όντως ωραίο; Και τι μας σπρώχνει να βάλουμε το Ωραίο σε λόγια;
Αντίλογος στην ορθολογική γνώση
Ο Χιμένεθ βγάζει τα συμπεράσματά του για την αντιμετώπιση της αισθητικής ανά ιστορική περίοδο όχι μόνο μέσω αισθητικών κειμένων, αλλά και μελετώντας την επίδραση της γενικότερης φιλοσοφικής ατμόσφαιρας.
Όλα τα παραπάνω ερωτήματα κάνουν την εμφάνισή τους, μαζί με την απόπειρα να απαντηθούν, στο βιβλίο Τι είναι η Αισθητική; του καθηγητή φιλοσοφίας της τέχνης του Πανεπιστημίου Paris I (Panthéon-Sorbonne) Marc Jimenez, γνωστού για το μεταφραστικό του έργο, για την ενασχόλησή του με τον Theodor Adorno και κυρίως με την «Αισθητική Θεωρία». Η μελέτη του Χιμένεθ, στην ωραία μετάφραση της Μαριλένας Καρρά και σε επιμέλεια της Γιούλης Ράπτη, κυκλοφορεί από τη σειρά «Η βιβλιοθήκη της τέχνης» των εκδόσεων Νεφέλη και έχει έκταση τριακοσίων σελίδων από τις οποίες τίποτε δεν λείπει ούτε και περισσεύει. Η δόμηση των κεφαλαίων βοηθά ιδιαίτερα τον αναγνώστη να ανακαλύψει ή να ξαναθυμηθεί τις αισθητικές θεωρίες που άσκησαν τη μεγαλύτερη γοητεία στη δυτική φιλοσοφία και βεβαίως στις επιλογές των ίδιων των καλλιτεχνών (ιδίως κατά τον 20ο αιώνα, όταν η τέχνη έρχεται πιο κοντά στη φιλοσοφία). Από την ίδια σχεδόν δεξαμενή όπου αντλεί το υλικό του και ο Monroe C. Beardsley για την κλασική του Ιστορία των Αισθητικών Θεωριών, αλλά περισσότερο ως αισθητικός παρά ως ιστορικός ο Χιμένεθ συλλέγει πληθώρα φιλοσοφικών θεωριών και τις αναδιατάσσει γύρω από τον ομφαλό του βιβλίου, δηλαδή το ερώτημα «τι είναι η αισθητική;» Με πιο ερμηνευτική διάθεση από τον Beardsley και με την πρόθεση να ξαναβάλει στη θέση τους κάποιους φιλοσόφους που έχουν ταρακουνηθεί αγρίως από τις διάφορες παρερμηνείες και υπερερμηνείες, κάνει τις επιλογές του και στέκεται στις θεωρίες που ξεχωρίζει ως σημαντικότερες για την καλλιέργεια του στοχασμού περί αισθητικής και, μέσω της αισθητικής, περί τέχνης και, μέσω της τέχνης, περί ζωής...
adorno-heads-crop
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Καρτέσιο, τον Καντ, τον Χέγκελ, τον Μαρξ, τον Νίτσε, τον Φρόυντ –οι οποίοι λειτουργούν ως βάση για τις επερχόμενες θεωρίες που τους ανασκευάζουν, παρότι ορισμένοι αναφέρθηκαν σε αισθητικά ζητήματα ελάχιστα, όπως ο Μαρξ, ή και καθόλου, όπως ο Καρτέσιος– καθώς επίσης δίνεται έμφαση στους φιλοσόφους της κρίσιμης δεκαετίας του '30, όταν η αισθητική παίρνει την πολιτική στροφή της: τον Lukacs, τον Heidegger, τον Benjamin, τον Adorno και τον Marcuse. Ο Χιμένεθ βγάζει τα συμπεράσματά του για την αντιμετώπιση της αισθητικής ανά ιστορική περίοδο όχι μόνο μέσω αισθητικών κειμένων, αλλά και μελετώντας την επίδραση της γενικότερης φιλοσοφικής, θα λέγαμε, ατμόσφαιρας˙ του φιλοσοφικού τόνου κάθε εποχής. Έτσι, αποφεύγει να γράψει μια «ιστορία των θεωριών και των αξιωμάτων» και επιχειρεί να αναδείξει την «αξία της αισθητήριας, λεγόμενης κατώτερης, γνώσης» σε μια ιστορία-αντίλογο, παράλληλη με αυτή της ορθολογικότητας.
Η συνοχή των ρήξεων
Σε τέσσερα μέρη διακρίνει ο Χιμένεθ την καταγραφή αλλά και ερμηνεία των φιλοσοφικών τάσεων στην ιστορία της αισθητικής. Στα κεφάλαια «Η αισθητική αυτονομία», «Η ετερονομία της τέχνης», «Οι ρήξεις» και «Οι καμπές του 20ου αιώνα» ο συγγραφέας αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας, με την επικοινωνιακή, πεντακάθαρη (και αρκετά συμβατική) γραφή του, μια ταυτοχρόνως γραμμική και πολυπρισματική θέαση της ιστορίας της αισθητικής. Ας δούμε πώς η παιδαγωγικά ευκρινής μελέτη του Χιμένεθ εκτείνεται σε μήκος και πλάτος, καθώς ακολουθούμε τη διαδρομή του.
Λίγο αργότερα, έχοντας πλέον φτάσει στα μέσα του 18ου αιώνα, θα γίνουμε μάρτυρες των γάμων της Αισθητικής με τη Φιλοσοφία επί ίσοις όροις κι έπειτα θα επισκεφτούμε κι εμείς ως «πεφωτισμένοι αδαείς» το «Σαλόνι» του Diderot για να δούμε να γεννιέται η ίδια η έννοια της Κριτικής. 
Η πορεία μας μέσα στο βιβλίο τηρεί μια χρονολογική συνέπεια, μιας που, με αφετηρία τον Μεσαίωνα, οδηγούμαστε από την κεντρική λωρίδα της Ιστορίας μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα (το βιβλίο κυκλοφόρησε από τον Gallimard το 1997), περνώντας στο μεταξύ από όλες τις προβλεπόμενες στάσεις: Από την μεσαιωνική εξάρτηση της τέχνης (κυρίως από τη θρησκεία) σύντομα περνάμε στον ανθρωπισμό της Αναγέννησης και τις πρώτες ξεκάθαρες ορμές της τέχνης και των δημιουργών προς την αυτονομία τους. Έπειτα, σταματάμε στην τεράστια πυκνοκατοικημένη πεδιάδα του Καρτεσιανισμού για να θαυμάσουμε τη στρατιά των επιγόνων του Descartes, που κραδαίνουν ως όπλο υπεράσπισης μιας «συνετής αισθητικής» το Σχέδιο (που νικάει το Χρώμα – στην προσπάθεια να αποδοθούν ορθολογικά χαρίσματα στη ζωγραφική) χωρίς να υποψιάζονται ότι η καρτεσιανή λογική θα διαστρεβλωθεί πλειστάκις ώστε να εξυπηρετήσει τον δογματισμό της εξουσίας. Παρακάτω θα σταματήσουμε πάλι για να παρακολουθήσουμε τον αγώνα μεταξύ Εμπειριστών και Ορθολογιστών, με τους επιδέξιους φυσιοκράτες του εμπειρισμού, Hobbes, Locke, Hume, Shaftesbury, Hutcheson, Codillac να κατατροπώνουν με δεξί κροσέ, που συνδυάζει την ιδιοφυΐα με το συναίσθημα, τους υπερ-σκεπτόμενους ρασιοναλιστές. (Όπως ξέρουμε, σε όλη την ιστορία της φιλοσοφίας, το δεξί και τ' αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μαλώνουν). Λίγο αργότερα, έχοντας πλέον φτάσει στα μέσα του 18ου αιώνα, θα γίνουμε μάρτυρες των γάμων της Αισθητικής με τη Φιλοσοφία επί ίσοις όροις (με την σύλληψη του όρου «Αισθητική» το 1750 από τον Baumgarten) κι έπειτα θα επισκεφτούμε κι εμείς ως «πεφωτισμένοι αδαείς» το «Σαλόνι» του Diderot για να δούμε να γεννιέται η ίδια η έννοια της Κριτικής. Και όλα αυτά προτού φτάσουμε στον Kant. Μεταβαίνοντας από τον Κριτικισμό στον Ρομαντισμό θα κάνουμε μια βαρκάδα στον ποταμό της καντιανής σκέψης, για να ακονίσουμε τα κριτήρια του καθαρού Λόγου και να ψαρέψουμε τις προϋποθέσεις του Ωραίου και της αισθητικής απόλαυσης, ώστε φτάνοντας με το καλό στο πιο Υψηλό σημείο να παρασυρθούμε από τον άγριο καταρράχτη, «αμελητέοι μπροστά στο πεπρωμένο μας», παρέα με τους προ-ρομαντικούς Schelling, Goethe, Novalis, Schiller, Jean Paul, όλοι μαζί στην Απόλυτη θάλασσα του Hegel, που εκτείνεται μέχρι «το τέλος της τέχνης».
Ανορθολογικός ορθολογισμός
Claude-Lorrain Landscape-with-aeneas-at-delos
   Claude Lorrain, Τοπίο με τον Αινεία στη Δήλο (1972). 
 
Κι αυτό είναι μόνο το πρώτο μέρος του ταξιδιού μας στις σελίδες του Jimenez, το οποίο αναπτύσσεται γύρω από τον θεματικό άξονα της αυτονόμησης της αισθητικής, που είναι «η επιστήμη της αισθητήριας γνώσης και αναπαράστασης». Η εγκαθίδρυση της Αισθητικής ως νέου επιστημονικού κλάδου θεωρείται μείζον συμβάν στην ιστορία της δυτικής σκέψης. Ο συγγραφέας αναδεικνύει την τεταμένη σχέση της επιστήμης με την αισθητική, ιδίως στις αρχές του 18ου αι. και μέχρι την επισημοποίηση της σχέσης των δύο (με κουμπάρο τον Baumgarten, όπως είπαμε)˙ μια σχέση που στην ουσία αναπαριστά τη δυσκολία να συμφιλιωθεί η αισθησιακότητα και η φαντασία με την ορθολογική γνώση. Η εξέλιξη του αισθητικού λόγου λοιπόν δείχνει να εμποδίζεται. Όμως, από τι; Από το παρακάτω οξύμωρο: Το αισθητό και το νοητό είναι ταυτοχρόνως πολύ μακρινά και πολύ κοντινά μεταξύ τους. «Μια αισθητική –επιστήμη ή φιλοσοφία– δεν μπορεί να οριστεί παρά μόνο στο πλαίσιο της απόστασης η οποία χωρίζει τον ορθό λόγο από εκείνο που δεν είναι ορθός λόγος» γράφει ο Χιμένεθ και παρότι ο Καρτέσιος μας βοήθησε να καταλάβουμε τι είναι ορθός λόγος, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να ορίσουμε την άλλη άκρη. Το τι βρίσκεται στην άλλη άκρη του ορθού λόγου παραμένει δυσπερίγραπτο. Επιπλέον (κι εδώ είναι η αντίφαση), αν αποφασίσουμε να εκλάβουμε τον «τομέα του αισθητού» ως μια περιοχή εξίσου ορθολογική με το δήθεν αντίθετό της, θα πέσουμε στην παγίδα να εξορθολογίσουμε «αυτό που ξεγλιστρά από τα διάκενα της λογικής, όπως η αισθητική προτίμηση ή η χάρη». Και ο συγγραφέας συμπληρώνει, επικεντρωμένος στην προ-καντιανή εποχή κι ωστόσο, θέλοντας και μη, με μια χροιά διαχρονικότητας: «πρέπει σίγουρα να βρούμε την κατάλληλη απόσταση ανάμεσα σε μια λογική που δεν καταπατά την ευαισθησία και σε μια σφαίρα του αισθητού που δεν καταποντίζεται στο άλογο». Τελικά χωράει πουθενά η αισθητική; Φαίνεται πως η αισθητική κληρονομεί την αμφισημία της τέχνης, μας λέει ο Χιμένεθ: είναι μια ορθολογική δραστηριότητα, η οποία είναι μη εξηγήσιμη ορθολογικά.
Το τέλος του αρχαίου κόσμου
Τα τρία τελευταία μέρη του βιβλίου αποτελούν το δεύτερο μισό του. Ο Χιμένεθ μας συστήνει στην ετερονομία της τέχνης, την οποία ερευνά η αυτόνομη αισθητική αναλύοντας τις σχέσεις της τέχνης με άλλες εκφάνσεις της κουλτούρας. Στρέφοντας το βλέμμα στην αρχαία Ελλάδα βγάζει το συμπέρασμα ότι η μετάβαση στη νεωτερικότητα απαιτούσε μια γενναία απομάκρυνση από τα φιλοσοφικά συστήματα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Οι δύο πιο επιδραστικοί φιλόσοφοι όλων των εποχών επιφόρτισαν την τέχνη με πολιτικό και παιδαγωγικό καθήκον. Ασφαλώς ο Πλάτων έχει τα πρωτεία, καθώς επιθυμεί ξεκάθαρα να υποτάξει την τέχνη στην εξουσία, όμως και ο Αριστοτέλης, παρότι υπερασπίζεται τις «τέχνες της φαινομενικότητας» που έχουν απαξιωθεί από τον δάσκαλό του και συνδέει τη έννοια «απόλαυση» με την τέχνη, κι αυτός με τη σειρά του, μέσω της «ψυχαναλυτικής» λειτουργίας της κάθαρσης που προκρίνει, επιθυμεί να εξαγνίσει, να εκπαιδεύσει και να κινητοποιήσει έναν λαό. Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Χιμένεθ, όλη η ιστορία της θεωρίας της τέχνης και της αισθητικής μέχρι τον Νίτσε είναι μια συνέχεια από παραλλαγές στον Πλάτωνα! Καθώς επίσης, η αριστοτελική ιδέα της μίμησης, από κάποια στιγμή και μετά, αποκτά δογματικές διαστάσεις που φτάνουν μέχρι τον 19ο αιώνα. Οι φιλόσοφοι μπορεί να είναι αθώοι, όμως οι παραδόσεις που τους ακολουθούν έχουν την τάση να τους απλοποιούν και να τους κρίνουν με ηθικοπλαστική διάθεση. Πάντως, όσο κοντεύει η νεωτερικότητα, τόσο ξεμακραίνει η μεταφυσική αντίληψη για ένα ιδεώδες, αναλλοίωτο Ωραίο.
Game-FilosofightersΟι θεοί αποχωρούν
Και τότε, στα τέλη του 19ου αιώνα, εμφανίζεται ο Νίτσε. Και ο Μαρξ. Και βεβαίως, ο Φρόυντ. Οι τρεις δοξασμένοι κύριοι, με τους οποίους –όχι τυχαία– ξεκίνησε κι αυτό το άρθρο, προσπαθώντας να εξηγήσουν τους ασυνείδητους μηχανισμούς της «προόδου» του κόσμου, ανατρέχουν μεν στην ιστορία, ως ανασκαφείς, δύσπιστοι προς την αισθητική και προς κάθε σύγχρονη τέχνη, αλλά καθώς αντιστέκονται στην μοντερνικότητα ταυτοχρόνως την αναγγέλλουν... Κι εκείνη έρχεται, καθρεφτιζόμενη αρχικά στο πρόσωπο του Baudelaire, που σηματοδοτεί την αρχή των ξεκάθαρων ρήξεων και το τέλος του δογματισμού˙ ένας ιδιοφυής είρων μεταξύ Ρομαντισμού και Μοντερνισμού. Καθώς «οι θεοί αποχωρούν από τη μοντέρνα ζωγραφική», όπως δηλώνει κάποιος κριτικός στην Παγκόσμια Έκθεση του 1855, αρχίζει η δίνη των διαδοχικών πρωτοποριών και των αλλεπάλληλων μανιφέστων της avant-garde, μέσα στην οποία παρασύρεται και ο αισθητικός λόγος. Με χρονική καθυστέρηση η φιλοσοφική ερμηνεία παρεμβαίνει για «να απαντήσει στον αιφνίδιο χαρακτήρα των καινοτομιών». Ο Croce σε ξιφομαχία με τον Wölfflin ανατρέπει την ιδέα του τελευταίου ότι κάθε εποχή έχει το συνολικό καλλιτεχνικό της ύφος, καθώς και ότι μορφή και περιεχόμενο διαχωρίζονται˙ δίνει λοιπόν το προβάδισμα στο «μεμονωμένο έργο» και στην ένωση μορφής και περιεχομένου σε μια και μόνη συσκευασία. Την ίδια συσκευασία θα χρησιμοποιήσει αργότερα ο μέγας φορμαλιστής κριτικός Clement Greenberg. Όλα οδηγούν σταδιακά προς το τέλος της μεταφυσικής και την απομόνωση των καλλιτεχνών στο προσωπικό του καθενός μανιφέστο. Ο καλλιτέχνης γίνεται ο θεωρητικός του εαυτού του.
Πολιτική και αισθητική
Ο Χάιντεγγερ και ο Λούκατς, εναντίον της μοντέρνας τέχνης, αναπολούν και οι δύο την επιστροφή στη χαμένη ολότητα πριν χωριστούν από τις «ολοκληρωτικές» πολιτικές τους διαφορές˙ ο Μπένγιαμιν, ο Μαρκούζε και ο Αντόρνο, υπέρ της μοντέρνας τέχνης, προσπαθούν να συλλάβουν τις όψεις του μοντέρνου και ελπίζουν στην ανατρεπτικότητα της τέχνης.
Πριν κλείσει την σφαιρική του μελέτη, ο Χιμένεθ μάς περνάει απ' τη φαρδιά σήραγγα μεταξύ σοβιετικής επανάστασης και ανόδου του φασισμού, όπου οι στοχαστές του '30, γαλουχημένοι με γερμανικό ιδεαλισμό, προσπαθούν να στοιχειοθετήσουν μια θεωρία αντίστασης στην αλλοτρίωση του καπιταλισμού. Ο Χάιντεγγερ και ο Λούκατς, εναντίον της μοντέρνας τέχνης, αναπολούν και οι δύο την επιστροφή στη χαμένη ολότητα πριν χωριστούν από τις «ολοκληρωτικές» πολιτικές τους διαφορές˙ ο Μπένγιαμιν, ο Μαρκούζε και ο Αντόρνο, υπέρ της μοντέρνας τέχνης, προσπαθούν να συλλάβουν τις όψεις του μοντέρνου και ελπίζουν στην ανατρεπτικότητα της τέχνης. Με τη σταδιακή μετάβαση στη δεκαετία του '60 και μετά, η αισθητική αφήνει κατά μέρος την πολιτική και πιάνει να ασχολείται με την πρόσληψη της τέχνης από το κοινό (Jauss), με την επικοινωνιακότητα των ΜΜΕ (Habermas), με την ανάλυση της γλώσσας (Goodman) και με την ερμηνεία του ενημερωμένου θεατή που μεταμορφώνει ακόμα και την κοινοτοπία σε τέχνη (Danto). Το περίφημο Μεταμοντέρνο είναι πλέον εδώ και όλα δείχνουν να είναι σε κρίση!
Κάθε εποχή και τα εμπόδιά της, ασφαλώς. Ο προβληματισμός του συγγραφέα εκδηλώνεται από τον πρόλογο και διατρέχει όλο του πόνημα˙ τι πάει στραβά με την αισθητική ως επιστήμη, ποιος είναι ο ρόλος της και τι μπορεί να προσφέρει στην τέχνη και την κοινωνία. Ο Χιμένεθ μας δίνει πρόσβαση σε μια συνεπή και ενδιαφέρουσα αναμέτρηση με το επιστημονικό του αντικείμενο, καθώς αναρωτιέται «προς τι η ανυποληψία της αισθητικής;» παλιότερα και σήμερα. Επιθυμεί να σβήσει τις ρυτίδες της επιστήμης του – να την ανανεώσει. Για να προσεγγίσει το ζήτημα, εξετάζει την εξάρτηση της αισθητικής από την εκάστοτε κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, για να καταλήξει ότι απόλυτη αυτονομία δεν έχει υπάρξει ποτέ, αλλά στο βαθμό που επιτυγχάνεται μια μερική αυτονομία της αισθητικής, αυτή μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε την ετερονομία της τέχνης. Τέχνη και Αισθητική φυσικά δεν πρέπει να συγχέονται, παρότι συγγενεύουν. Η κρίση νομιμοποίησης της τέχνης μετά τα μέσα του 20ου αιώνα είναι εκείνη που ενεργοποιεί τον στοχασμό για την τέχνη και την αναζήτηση νέων κριτηρίων, κατάλληλων για την άσκηση της κριτικής διαδικασίας.
Το στοίχημα
Όπως γράφει ο Χιμένεθ, πάντα κάθε νεωτερικότητα δίνει την εντύπωση ότι εξελίσσεται σε μια άνευ προηγουμένου εποχή κρίσης. Αντίσταση, κρίση, ρήξη και μετά αποδοχή. Και πάλι αντίσταση, κρίση, πάλι ρήξη και πάλι αποδοχή. Και πάλι αντίσταση. Σήμερα «η αισθητική δέχεται το στοίχημα να ανταποκριθεί στις αυξανόμενες απαιτήσεις όσον αφορά την ερμηνεία, την αποσαφήνιση και το νόημα˙ να καταδείξει ότι το να κυκλοφορεί κάποιος στα θελκτικά πάρκα της κουλτούρας είναι ευχάριστο, αλλά πως είναι σημαντικότερο να κυκλοφορεί η κουλτούρα μέσα στον καθένα από εμάς».
Σήμερα που η Θεωρία έχει καθίσει στο κεφάλι της Τέχνης, βράχος και στέμμα μαζί, ο Χιμένεθ με ήρεμες κινήσεις μετακινεί την Αισθητική δίπλα στην Τέχνη, για μια φιλική συζήτηση τετ-α-τετ.
 * Η ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΓΙΑΝΝΟΥ είναι συγγραφέας και κριτικός τέχνης.
Jimenez BookcoverΤι είναι αισθητική;
Marc Jimenez
Μτφρ. Μαριλένα Καρρά
Επιμ. Γιούλη Ράπτη
Νεφέλη 2014

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου